سرو زرتشت

عنقا

من آن سیمرغ عنقایم
دلی پر عشق از عنقایم
چو در قاف دل تنهایم
درجمع غربت تنهایم
به دل، عشق حق دارم
چو عنقا ، یار حق دارم
جامه سپید به منزل عنقا روید
سیمرغ نشسته به مواء روید
عشق اگر بنده نوازی کند
همت دل پایه فزایی کند
یک پر عنقا تو طلب کن عزیز
تا به عشق ذاتش رسی، ای عزیز
عشق اگر خواهدت، خلوت عنقا گزین
عزتت ازحق بجوی، خانقه دل گزین
سخت مگیر،ای تو یارعشق براین بندگان
تنگ مکن ای خدا، خانه بر این خاکیان
پیر خراباتتم ، دل میکده ای بیش نیست
سیمرغ مسیحانه ام، دل دیری بیش نیست
هدهد مست دلم، عاشق عنقا شده
خلوتگه قاف دلم، منزل عنقا شده
خدایا گر بینی اندر دام، عنقای مستم
چو موسی ، گوسفندانی دادی به دستم
تو دانی چو مرغان، عشقم به پرواز
شراب عشق دادی ، همچو یک راز
چو عنقا پرواز عشق کردم ، به دورت
مرا سیراب بنمودی زکیمیا آب حیاتت
خدایا بلبل خوش نغمه عنقای تو کیست؟
بگو این حسین سیمرغ دیوانه تو نیست
گر هدهد ،بلبل ، کبوتر و سیمرغ توام
این دل تنها قفس وعنقا مرغ عشق توام
عاشق خدا

جوانی چون آهوی وحشی با نشاط و غرور در وادی زندگانی می‏دود.

«آویبوری»

لبخند زدی و آسمان آبـــــی شد

       شبهای قشنگ، با تو مهتابـی شد

پـــروانه پس از تولــــد زیـیایت

       تا آخر عمر غرق بـــی تابی شد./

همه روزم خدایا سیریست به تو می اندیشم
 پی عشق فریبنده و زاینده ، به تومی اندیشم
 همچو قویی ، به دل دریاچه عشقت که منم
 نشسته بر موج سوارم ، به تو می اندیشم
 با غزلهای دلم ، گوشه این سیر و فلک
 شب عشاق با ترنم دل ، به تومی اندیشم
 قوی شیدای دلم، غرق دریای تو گشت
 کرد پرواز سپید بال ، به تو می اندیشم
 ایکاش رویای دلم حقیقت می گشت
 تنگی سینه غرق محبت به تو می اندیشم
 قوی عاشق طلب یار کند ، ای محبوب
 چون که پروازسر آمد ، به تو می اندیشم

سهم من
دمی با تو
در رخوت ناسوده ی فکر
شستن تاریکی و بی تابی ست

سهم من
از تو
تا رویشی بی سوار
کمی دل سپردن است


سهم من
شکستن است
یا که شاید
دل نبستن
از همه نه از تو
دل گسستن است
م نهانی